Camdaki Ses

Soruyorum kendime:
"Nereye aitsin?"

Dışarıda ağacın cama vuran sesi dağıtıyor dikkatimi. Tekrar aynı soruyu soruyorum:
"Nereye aitsin?"

"Hiçbir yere."

Kendime sorduğum sorunun cevabını net bir şekilde, hiçbir duygu barındırmadan veriyorum. Cevabım beni üzmüyor, kaygılandırmıyor. Gözlerim dolmuyor. Çünkü mutluyum cevabımla. Belki de biraz gururluyum bunu söyleyebildiğim için.

Bir yere ait olmak için verdiğim bir çaba yok. Bildiğim tek şey, bugün burada olmam gerekiyorsa burada olmam gerektiği. Yormuyor, üzmüyor. Yol beni nereye götürmek isterse oraya giderim. Bir gün birine "ev" derim, diğer gün gittiğim şehri "yuva" diye kabul ederim. Sonra vakti geldiğinde çekip giderim.

Daraldığımda göğe bakarım. Şanslıysam yıldızlara... Uzanır, saatlerce onları sayarım.

Bana kalbimin hâlâ attığını hatırlatan işlerin peşinden koşmaktır gayem. Öğrenci yetiştirmekten geçiyorsa yolu öğretmen olurum. Karın doyurmaktan geçiyorsa aşçı olurum. Bir gün sporcu, bir gün yazar olurum. Ama günün sonunda sadece insan olurum.

Ait olduğumla sınanmaktan korkarım. Ya gözümü kör ederse, ya kalbimin atışlarına sağır, vicdanıma karşı sessiz kalırsam...

Her an gidecekmiş gibi yaşamak, bu dünyada bir yere ait olmamak; doğruyu söylemek gerekirse içimi ferahlatıyor.

Burayı bağlanmak için çok kısa buluyorum. Mezarlıklara bakıyorum; genci de orada, yaşlısı da... Ve içimde bir ses, hiç tereddüt etmeden yükseliyor: "İlla bağlanacaksan, burası doğru yer."Çünkü burada aldatmaca yok. Burada sadece gerçek var.Belki de tam "benim" dediğim anda kaybettiğimdendir.Burayı biraz hüzünlü buluyorum.

Hem genç değil miyim? Bu kadar enerjiyle "Ne yaparım?" diye düşünmek yerine ben de akar, coşarım. Ağladığım gecelerin hatırına gülmek zorundayım.

Çok düşünce geçiyor kafamdan. Ağaç ise hâlâ camıma tıklamaya devam ediyor.

Şimdi denize gitmek... Ona karşı sessizce oturup gün batımını izlemek isterdim. Yanımda defterim ve kalemim olurdu. Dalgalar sahile vururken sanıyorum yine şu soruyu düşünürdüm:"Nereye gitmeli o zaman,huzur nerede aranmalı?"Uzun uzun düşünür, cevabını bulmadan kalkmazdım.Hem işim ne? Bu dünyada bir yere ait değilim ki varmak farz olsun.

Fakat ne bir sahildeyim ne de düşünmek kolay geliyor. Bu sebepten, farkına varmadan kendimi yatağımın dibinde buluyorum, seccademin olduğu yerde.