ÇOÇUK KALBİM

Bir zamanlar vardı,
Yüreğimiz göklerden, 
Ceplerimiz topraktandı, 
Koşardık deli taylar gibi, 
Saçlarımız rüzgardan, 
Ellerimiz papatyadandı, 
Seslenirdi ninem, 
akşamın kızıllığında hüzünle karışık,
oysa biz güneşi saklamaya çalışırdık
avuçlarımızın içine.
Denizleri kucaklamak isterdik alabildiğince, 
Şimdi içimde bir hasret var,
Adı konmamış bir yara gibi,
Ne zaman bir kuş havalansa
Çocukluğum  peşinden gidiyor.
Ve ben,
her bahar çiçek açan ağaçlara bakınca 
Tufanlar kopuyor içimde, 
aynı şeyi diliyorum, 
“Bir gün geri gelir mi o eski baharlar,
 Bir gün yine meleşir mi kuzular,
Ellerimiz toprak, 
Nefesimiz sevgi kokardı
Güneş saçlarımıza saklanır, 
bir zambak koparınca, 
Dağılırdı her şey, 
dünya bize kalırdı.
Koşardık düşe kalka çayırlarda, 
Dizlerimiz yara, kalbimiz şen,
bir bulut seçerdik kendimize
“bu benim”  'bu senin' derdik.
Sevgi dediğin,
Bir elmanın ikiye bölünmesi kadar sade, 
bir taşın üstünde oturup
ekmeği paylaşmak, 
aynı tastan su içmek, 
Aynı kabdan yemekti,
aşk dediğin, 
adını söyleyemeden
gülüp kaçmak, al al kızarmak, 
gece heyecandan uyuyamaktı, 
Şimdi rüzgâr esse hafifçe
bir ses gelir uzaktan,
çocukluğum el sallıyor, 
O eski sokaklardan.
Bir hasret yükseliyor, 
Mor sümbüllü dağlardan, 
Hasret bile yumuşak artık,
Hüzün ince bir sızı, ince bir iz,
Çünkü biliyorum bir yerlerde, 
Hala gülüyoruz, bazan da ağlıyoruz biz.
   L.Özşahin