MARMARA ŰNİVERSİTESİNDE YÕNETIM BASARISIZ

Yolum, Marmara Universitesi Başıbűyűk Kampűsűne dűştű. Acil servisteyim. 4. kata çıkmam gerekiyor.  Asansõrű sordum. Tarif ettiler.

Binanın içinde epey yűrűdűm. Muhteşem yapılmış. Çok para harcanmış. Eski gűnler, 1967-1971  yılları  aklıma geldi. Űniversitenin temelini teşkil eden, benim de mezun olduğum Sultanahmetteki bina, eski tarihi  bir  yerdi. Merdivenler ahşaptı. Dersler anfide yapılıyoru. Õn sıralarda yer  kapmak için, saatler  õnceden okula gitmemiz gerekiyordu.

Yeni bina, gűzel dizayn edilmiş. Geniş  ve ferah yapılmış. Tam bir űniversite binası  olmuş. Yapanlara ve yaptıranlara teşekkűr ediyorum. 

Koridorun sonunda  asansõrűn kapıları gõrűndű. Modern bir dűnyayı yansıtıyor. Asansõrűn  kapısına geldik. Çağır  dűgmesine  bastım. Bekliyorum. Asansõr gelmiyor. Diğerine gittim. Onun dűğmesine bastım o da gelmedi. 

Elbisesinden gõrevli olduğu anlaşılan bir memur "Efendim ikisi bozuk, buna binelim" dedi. Kapıyı açtı. İçeri girdik. Dõrdűncű kat dűğmesine bastım. Hiç ses gelmiyor. İçimden "teknolojiye bak, hiç sesi çıkmayan asasnsõr yapmışlar" diye dúşűndům. 

Aradan epey zaman geçti.  Dõrűncű kata çıkamadık. Içeride olanlara "noluyor" diye sordum. Onlar alışmış. "Asansõr bozuldu" dediler. Asansõrde hapsolduk. 

Aradan biraz zaman geçti. Birnur Hanım sıkılmaya başladı. Yűzű  bembeyaz oldu. Onun kapalı yerde kalma korkusu olduğunu biliyorum. Asansõrűn kapısını  biraz zorladım. Kapı açıldı.  Bir de ne gõreyim. Asansõr bindiğimiz katta duruyor.

İdareci  yetiştiren koskoca Marmara Űniversitesi, basit bir asansõrű idare etme becerisi gõstermiyor.

Şinasi Kara