Çilesini çekmediğin şey senin değildir!

*Bahçenin suyunu kestiler, çiçekler soldu, meyveler döküldü ve yapraklar sarardı. Dünya dikenlere kaldı.
Kapının önüne gül diktim, sarmaşık ektim, gelip geçenlerin içi açılsın diye. İnsanlar gülleri kopardı, hayvanlar sarmaşıkları yedi, geriye yine dikenler kaldı.
Hiç unutmam, hasat mevsimi yaklaşıyordu, mahsul bol mu boldu. Bir gün, bir sam yeli esti, yapraklar sapsarı oldu, meyveler buruştu, dikenler bayram ediyordu.
Felaket el ele, kol kola geliyordu. Bir başka zaman bulut gibi çekirge geldi, yeşil yaprakların hepsi gitti, geriye sadece dikenler kalmıştı.
Yeşile düşman olanlar dikenlere dost olmuştu.
Çiçek gibi insanlar gitti, ibadet meyveleri döküldü, yemyeşil kültürümüzü sam yeli aldı, son kalanları da kuzey rüzgarları dondurdu, dünya dikenlere kalmıştı.
Olmayan bahçenin bahçıvanını buldum, onun yanına çırak girdim, “Dertlerden dert, dikenlerden diken beğen.” dedi.
Anladım ki “Derdimi sevmek”le işe başlamalıyım. Birdenbire iç dünyamı bir çığlık dolaştı: “Çilesini çekmediğin şey senin değildir!”

Hekimoğlu İsmail